Miejsca

Po odejściu turystów i zastanowieniu się mieszkańców, restauracje w Dubaju uczą się, co to znaczy być sławnym, a co potrzebnym. Relacja z pierwszej ręki ze sceny kulinarnej miasta, w której szefowie kuchni Himanshu Saini, Solemann Haddad i Mohamad Orfali opisują presję, jaka ciąży na restauracjach z wykwintną kuchnią, lokalnych barach i lokalnych restauracjach.

Luke Selby i jego bracia przenoszą kulinarny środek ciężkości do Snowdonii w północnej Walii. W Palé Hall budują wysokowydajny silnik smaku na bardziej dzikich rubieżach.

Najciekawszy szef kuchni świata może pracować 33 godziny drogi od Europy i nie ma absolutnie żadnego zamiaru spotykać się z kimkolwiek w połowie drogi.

Michelin właśnie przyznał La Rei Natura, jedynej nowej restauracji we Włoszech, trzy gwiazdki. Przy stole odnalazłam harmonię i kontrolę, kuchnię opartą na roślinach, która działa z pamięcią i miejscem, oraz połączenia, które śmiało stawiają kroki i lądują w czystym miejscu.

W winnicy Stellenbosch, ukrytej wśród winnic i łagodnych wzgórz, znajduje się restauracja, w której ogień, historia i dusza spotykają się ze sobą. Jej nazwa brzmi VUUR, co w języku afrikaans oznacza ogień. Poznaj historię Shauna Scrooby'ego, który zamienił życie przewodnika safari na życie kucharza.

Wysoko nad Bergamo, wschodząca gwiazda odwróciła się od świateł reflektorów, aby zbudować coś bardziej szalonego: kuchnię zasilaną przez ziemię, zespół oparty na zaufaniu i odważny, zrównoważony plan przywrócenia życia zapomnianym szczytom Włoch.

Budynek, niegdyś sala taneczna, zatarta przez czas i bluszcz, mieści dziś jedną z najbardziej opanowanych jadalni we Włoszech. Allegra i Stefano odbudowali ją ręcznie, nie z nostalgii, lecz kierując się instynktem, proporcjami i rytmem. W kuchni Davide Di Fabio odpowiada daniami sezonowymi, niespiesznymi i dyskretnie pomysłowymi. Od ruiny do rytmu, od lokalnego zabytku do cichej, kultowej destynacji.

Dolder Grand to coś więcej. Pałac z wieżyczkami i rozległymi szklanymi skrzydłami, spa większe niż niektóre terminale, a do tego tyle kawioru i kruga, że ​​wysokość wydaje się dekadencka – a wszystko to rozrzucone po całym wnętrzu sztuką współczesną niczym konfetti. Ale gdzieś pomiędzy tym wszystkim zaczyna się to czuć. Jest śmiałe. Wspaniały, lśniący, typowo szwajcarski flex: mogliśmy zrobić mniej. Po prostu nie mieliśmy na to ochoty.